به گزارش اطلاعات آنلاین به نقل از گاردین، شریدر برخلاف بسیاری از همنسلانش مانند استیون اسپیلبرگ و کریستوفر نولان که با تردید به این فناوری نگاه میکنند، نه تنها از آن نمیگریزد، بلکه مستقیماً به استقبالش رفته است. او معتقد است سلطه هوش مصنوعی بر سینما و کل بشریت اجتنابناپذیر است. وقتی از او درباره آینده انسان پرسیده میشود، با بدبینی فلسفی پاسخ میدهد که هیچ جایگاهی برای انسان خردمند در طرح بزرگ هستی نمیبیند و میافزاید: «فکر نمیکنم داستانی وجود داشته باشد که در آن ما پیروز میدان باشیم. ساختن داستانی که در آن انسان بر تهدید هوش مصنوعی غلبه میکند، چیزی جز یک داستان جعلی نیست.» با این حال، او که در ایستگاه پایانی عمرش ایستاده، با آرامش میگوید که با همین اسب لنگ به سمت غروب خواهد تاخت.
ماجراجوییهای او با هوش مصنوعی تنها به نظریهپردازی محدود نمیشود. شریدر این روزها مشغول ساخت فیلم ترسناک «درهای ادراک» است که توهمات روانگردان آن را هوش مصنوعی طراحی میکند. او که پس از مرگ همسرش به دنبال تجربه داروی آیاهواسکا رفته بود اما هیچ تصویر ذهنی ندیده بود، حالا این وظیفه را به استودیو فیبل سپرده است. شریدر از هوش هنری این سیستم شگفتزده است و تعریف میکند که در یکی از صحنهها هوش مصنوعی از او پرسیده چقدر میخواهد صحنه بیپرده باشد و پیشنهاد داده آن را با ظرافت بیشتری نشان دهد؛ پیشنهادی که به نظر شریدر یک انتخاب هنری آگاهانه بوده است.
او همچنین برای فیلم «سه اسلحه در سپیدهدم» پس از آنکه بازیگران سیاهپوست از بازی در نقشهای منفی آن سر باز زدند، به سراغ بازیگران مصنوعی رفت و با صراحت گفت که با آمدن هوش مصنوعی دیگر نیازی به بازیگران واقعی ندارد، چرا که آنها همیشه در دسترس، رایگان و وقتشناس هستند.
اما نقطه عطف این داستان، زمانی بود که شریدر هوش مصنوعی را در زمین بازی خودش، یعنی فیلمنامهنویسی آزمایش کرد. او از سیستم خواست ایدههایی به سبک پل شریدر بدهد و وقتی دید سه ایده از ده ایده پیشنهادی به خوبی ایدههای خودش است، پا را فراتر گذاشت و خواست صحنه اول را بنویسد. نتیجه کار او را وحشتزده کرد. هوش مصنوعی تمام آثار او را بلعیده بود و دقیقاً با لحن موجز خودش مینوشت. شریدر آن لحظه را اینگونه به یاد میآورد: «آن لحظه بود که سوزن را از بازویم بیرون کشیدم. فهمیدم که میتواند یک فیلمنامه پل شریدری بنویسد. ترسیدم و از پشت میز بلند شدم.» او ترسید که قدم بعدی این هیولا، انداختن خود او به درون قفس باشد.
در پایان این گفتگو، شریدر واکنش تند اتحادیه بازیگران و ممنوعیت اسکار برای آثار هوش مصنوعی را به تمسخر میگیرد. او باور دارد دنیای سینما با پول میچرخد و اتحادیهها با کشیدن حصار در برابر این فناوری تنها دستوپا میزنند. شریدر با لحنی کوبنده این تلاشها را «آخرین فریادهای استیصال یک گونه در حال انقراض» مینامد؛ هرچند خود او نیز در آستانه تجربهای تازه ایستاده تا ببیند آیا مخاطبان از تماشای فیلمهای ساختهشده با هوش مصنوعی ناامید خواهند شد یا خیر.